MIEJSCE NA MIOTLE
Wiedźma miała Kota.
I bardzo wysoki kapelusz.
I długi warkocz rudych włosów.
Czary-mary...
kotle stary...
Kot mruczał, a Wiedźma uśmiechała się od ucha do ucha...
gdy miotłą przecinali powietrze.
Wiedźma...
Ale gdy wiatr zadął tak mocno, że kapelusz zdmuchnął,
Wiedźma jęknęła, a Kot fuknął.
W dół!
Zawołała Wiedźma i poleciała w stronę ziemi.
Szukali kapelusza.
Ale nie mogli go znaleźć.
Wtem z szeleszczących złowrogo krzaków
wyłonił się... Pies.
W pysku miał kapelusz.
Położył go uprzejmie na ziemi.
Gdy Wiedźma wkładała na głowę kapelusz, powiedział energicznie:
Jestem Pies, najbardziej oddany na świecie.
Znajdzie się dla mnie miejsce na miotle?
- Tak! - Zawołała Wiedźma.
Pies wgramolił się na miotłę.
Wiedźma stuknęła ją różdżką...
i polecieli daleko!
Pola i lasy widzieli hen w dole.
Wiatr był porywisty. Pies merdał ogonem.
Wiedźma przezorna kapelusz trzymała.
Lecz o kokardzie już nie pomyślała!
W dół!
Zawołała Wiedźma i poleciała w stronę ziemi.
Szukali kokardy.
Ale nie mogli jej znaleźć.
Wtem z drzewa, głośno zawodząc,
przyfrunął zielony ptaszek, który w dziobie trzymał kokardę.
Położył ją uprzejmie na ziemi, ukłonił się nisko.
Oto co powiedziało do Wiedźmy ptaszysko:
Jestem...
Jestem Ptak, najbardziej zielony na świecie.
Znajdzie się dla mnie... miejsce na miotle?
- Tak! - Zawołała Wiedźma.
Ptak podfrunął na miotłę.
Wiedźma stuknęła ją różdżką...
i polecieli daleko, hen!
Lecieli nad szuwarami i rzekami.
Ptak krzyczał radośnie.
Wiał silny wiatr.
Mknęli przez niebo na koniec świata.
Wiedźma kokardę mocno chwyciła...
lecz swoją różdżkę teraz upuściła!
W dół!
Zawołała Wiedźma i poleciała w stronę ziemi.
Szukali różdżki.
Ale nie mogli jej znaleźć.
Nagle z kałuży,
niczym zając, wyskoczy żaba...
różdżkę trzymając.
Zgubę uprzejmie Wiedźmie oddała
i tak oto do niej powiedziała:
Jestem Żaba...
najczystsza na świecie.
Znajdzie się dla mnie miejsce na miotle?
- Tak! - Zawołała Wiedźma.
Żaba wskoczyła na miotłę.
Wiedźma stuknęła ją różdżką...
i polecieli daleko, hen!
Pod nimi widać jest szczyty gór.
Żaba podskoczyła z radości...
a miotła złamała się wpół!
Kot, Pies i Żaba w dół polecieli.
Z całym impetem w bagno wlecieli.
Wiedźma na połówce miotły w chmurę wleciała.
Ryk przeraźliwy tam usłyszała.
Jestem Smok, najpodlejszy na świecie.
Na podwieczorek lubię wiedźmy z frytkami.
Nie!
Zawołała Wiedźma i wzbiła się w górę.
Smok, zionąc ogniem, uniósł się nad chmurę.
Ratunku!
Krzyczała Wiedźma, lecąc w stronę ziemi.
Ratunku!
Pomocy wypatruje...
Pomocy!
...ale ratunku nigdzie nie znajduje.
Smok zbliżał się i oblizując wargi, powiedział...
Może ten jeden raz...
wystarczy mi wiedźma bez frytek.
Gdy uczta to była tylko czasu kwestia...
z głębin wyłoniła się straszliwa bestia.
Była wielka, ciemna, lepka,
opierzona i futrzasta.
Miała cztery ohydne łby i skrzydła jak ptak.
A gdy przemówiła, smok wpadł w przerażenie,
bo był to skrzek, wrzask i warczenie!
Kształt ociekał błotem i bulgotał, wynurzając się z toni.
Stwór powiedział do smoka...
Spadaj. To moja wiedźma!
Smok zaczął się trząść i cofać.
Przepraszam.
Wykrztusił.
To pomyłka.
Miło było cię poznać, ale muszę już lecieć.
Rozłożył skrzydła...
i wzniósł się w powietrze.
Ptak zleciał, a Żaba zeskoczyła na dół.
Kot zszedł na dół, a...
- Fiu! - ...odetchnął Pies.
- I... - Dziękuję! Tak bardzo dziękuję!
...zawołała Wiedźma z wdzięcznością.
Gdyby nie wy, przyjrzałabym się smoka wnętrznościom.
W kotle zniknęła wtem Wiedźmy miotła.
Niech każdy wrzuci coś, również do kotła.
Żaba znalazła lilię, a Kot szyszkę dużą dość.
Ptak znalazł gałązkę, a Pies znalazł kość.
Wrzucili je do kotła.
Wiedźma dobrze w kotle zamieszała,
zaklęcie przy tym sobie mruczała.
Czary...
mary...
kotle...
stary!
Nagle w górę wzleciała...
prawdziwie cudowna miotła.
Miała siedzenia dla Wiedźmy, Kota i Psa,
gniazdo dla Ptaka i prysznic dla Żaby.
- Tak! - Zawołała Wiedźma.
Wszyscy weszli na miotłę.
Wiedźma stuknęła ją różdżką.
I polecieli!
Daleko, hen!